To Διπλό Κήρυγμα των Χριστουγέννων

† ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΥΡΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Βαρυσήμαντη η προσφορά στην οικουμένη της μεγάλης ημέρας των Χριστουγέννων. Η νύχτα εκείνη στάθηκε για τον κόσμο ορόσημο ζωής. Και μέσα από τη φτωχική φάτνη της Βηθλεέμ πήγασε το μεγαλύτερο κήρυγμα των αιώνων όμοιο με το οποίο δεν είχε ακούσει μέχρι τότε ολόκληρη η ανθρωπότητα. Καμμιά μέρα δεν σφράγισε με τόσα ανεξίτηλα χρώματα, και με τόση ανεξίτηλη σφραγίδα τη ζωή μας. Ακόμα και εκείνοι, οι οποίοι αρνούνται στο Θείο βρέφος τη Θεία Του καταγωγή, και εκείνοι οι οποίοι το βρίζουν και το περιφρονούν, και αυτοί ακόμα δέχονται τη μεγάλη συμβολή τής ημέρας αυτής στην ιστορία τής Ανθρωπότητας.

Απαρατήρητο, με υποβλητική αφάνεια, πέρασε τότε, για τους ισχυρούς και δυνάστες τού κόσμου, αυτό το γεγονός. Η κοσμοκράτειρα Ρώμη περί άλλα είχε να ασχοληθεί. Το Δίκαιό της, η πολιτειακή της ισχύς, και η εξουσία τού Πραίτωρος, είχαν απορροφήσει όλη της τήν προσοχή. Και η Ελλάδα, κάτω από το βάρβαρο ζυγό του Καπιτωλίου, δεν ήταν σε θέση να εκτιμήσει τη μεγάλη δωρεά. Και όμως! Κανείς από τους υπερηφάνους πατρικίους δεν είχε κατανοήσει, ούτε και ήταν δυνατόν να το φαντασθεί, πώς το μικρό κήρυγμα της φάτνης τής Ανατολής, θα έφερνε στη Ρώμη. Και πώς θα ήταν σε θέση να απαγκιστρώσει τον κόσμο από τον νόμο της ζούγκλας που είχε καταστεί νόμος των ανθρώπων. Θηρία ανήμερα οι άνθρωποι, έγιναν μετά από λίγο οι ενσαρκωτές ενός άλλου κόσμου ανθρωπιάς και συμπόνοιας, άγνωστου μέχρι τότε. Κατάπληκτος ο κόσμος άκουγε μετά από λίγο το πρωτάκουστο εκείνο κήρυγμα που από το στόμα του ταπεινού Βρέφους της Βηθλεέμ ακούσθηκε στα καταπράσινα λιβάδια της Γαλιλαίας. Και ήταν τόση η απήχησή του, ώστε το γεγονός που με αισθήματα χαράς εορτάζει ολόκληρη η Χριστιανοσύνη, απετέλεσε ιστορικό σταθμό για την ιστορία του κόσμου. Και έγινε αφετηρία ενός νέου κόσμου.

Λίγοι δυστυχώς έχουν την δυνατότητα να εντρυφούν στα μεγάλα γεγονότα της ιστορίας και να εμβαθύνουν εις τα εσώτατα περιεχόμενά τους. Η νύχτα των Χριστουγέννων ανήκει στα κοσμοϊστορικά αυτά γεγονότα, που όμως τα αντιπαρέρχεται ο άνθρωπος χωρίς καν να τα καλοσκεφθεί, κρατώντας μόνο για τον εαυτό του τόν εορταστικό τόνο που δίδουν στη ζωή του τα γεγονότα αυτά. Πόσο όμως θα είχαμε ωφεληθεί εάν παράλληλα με το τερπνόν των ημερών αυτών, συνδυάζαμε και το ωφέλιμο. Τότε θα είχαμε πολλά διδαχθεί. Γιατί και τα συμπεράσματά μας. Θα είχαν γίνει πυξίδα για τη ζωή και την πορεία μας.

Δύο μεγάλες προσφορές προς τον Άνθρωπο είναι η 25η Δεκεμβρίου. Το κήρυγμα της αγάπης και της ειρήνης.

Άγνωστη η έννοια της έννοια της αγάπης στον κόσμο του σκότους. Και οι εκδηλώσεις της ανύπαρκτες… Κάτω από τη βία και τη σκληρότητα. Ξαφνικά όμως, έρχεται το φως. Για πρώτη φορά ακούγεται στον πλανήτη μας, το κήρυγμα της αγάπης. Κατάπληκτοι το άκουσαν, όσοι είχαν το προνόμιο τότε με τα ίδια τους τα αυτιά να το ακούσουν. Αδιάφορα το άκουσαν οι δυνάστες. Τί κι αν το περιφρόνησαν. Εκείνο συνέχισε την ιστορική του πορεία, ως κήρυγμα. Η αιώνια Πόλη έπειτα από χρόνια βρισκόταν στα ερείπια, οι πραίτορες και η Σύγκλητος είχαν χάσει πολύ από την προηγούμενη αίγλη τους. Και μόνο το κήρυγμα τούτο της αγάπης, έμεινε στους αιώνες ανέπαφο, χωρίς στο βάθος να αλλάξει. Αυτό σταμάτησε τους βάρβαρους «επιδρομείς», αυτό γλύκανε τον πόνο των τεθλιμμένων του κόσμου, αυτό ανακούφισε τα δάκρυα του πένθους, το θρήνο των ορφανών. Αυτό το ίδιο κήρυγμα της αγάπης, που ξεκίνησε μέσα από τη φτωχή φάτνη της Βηθλεέμ, έσωσε πολιτισμούς, ανάγκασε άλλους να κατακρημνισθούν, πάλεψε με φρικτές παρανοήσεις. Αλλά τελικά νίκησε. Παρέμεινε το Α και το Ω ολόκληρης της χριστιανικής διδασκαλίας. Το μικρό βρέφος εκείνο, του Οποίου τη γέννηση εορτάζουμε όλοι, έσπειρε μέσα σε ένα κόσμο πλήρη αντινομίας αλλά και προσδοκίας, το σύνθημα της αγάπης. Και κατόρθωσε το κήρυγμα αυτό να γίνει βίωμα μέσα στις εκλεκτές ψυχές που το δέχθηκαν και το μεταρσίωσαν σε ζωή και σε ζώσα πραγματικότητα.

Αλλά και η άλλη προσφορά της ειρήνης και αυτή έχει πολλά να επιδείξει. Οι άγγελοι που κατά την πανευφρόσυνη εκείνη νύχτα έψαλλον την ειρήνη, δεν έκαναν τίποτε άλλο, παρά να εξαγγέλλουν κατά το πλέον κατηγορηματικό τρόπο, την άφιξη του πραγματικού Βασιλέως της Ειρήνης. Ήλθε ο Κύριος ως ειρηνοποιός. Την ειρήνη τη δική Του, της ψυχής και της καρδιάς του τόν ατίμητο αυτό θησαυρό, ήλθε να μεταδώσει στον ταλαιπωρημένο κόσμο. Ήλθε για να συμφιλιώσει, για να αποτρέψει τις διαμάχες, να καθησυχάσει τις αντιθέσεις, να περιφρουρήσει τη γαλήνη, να ανορθώσει από την πτώση της τήν ύπαρξη του ανθρώπου. Πάλεψε το κήρυγμα αυτό με τα πάθη του ανθρώπου. Αντιμετώπιζε την παχυλή άγνοια, τη δυσκολία να παραμερίσει πολυχρόνιες καταστάσεις που είχαν γίνει στον κόσμο συνείδηση. Δεν έχει τόση σημασία το γεγονός ότι δεν κατέστη ακόμα δυνατόν, έπειτα από πάροδο τόσων αιώνων να γίνει πραγματικότητα για ολόκληρο τον κόσμο το κήρυγμα αυτό της ειρήνης. Σημασία έχει ότι η ειρήνη, ως αγαθό, προσέλαβε έκτοτε την αρμόζουσα θέση της στην ιεράρχηση των αξιών, και δόθηκε στον άνθρωπο όχι ως ψεύτικη επιδίωξη αλλά σαν πραγματοποιήσιμη αρετή που πραγματώνεται κάτω από τη λάμψη της εντολής Εκείνου.

Και σήμερα, με την ευκαιρία της μεγάλης Εορτής των Χριστουγέννων ακούγεται εντονώτερα το διπλό αυτό κήρυγμα της Βηθλεέμ. Στο σημερινό κόσμο, που ανά πάσα στιγμή ριψοκινδυνεύει την ειρήνη του, γιατί του λείπει η αγάπη, το κήρυγμα αυτό έρχεται κάπως επίκαιρα να τονίσει για μια ακόμη φορά, τη μεγάλη ευθύνη που όλοι μας έχουμε απέναντι των ιστορικών στιγμών τις οποίες με τόση δραματικότητα διέρχεται ο κόσμος μας. Έρχεται το μεγάλο γεγονός των Χριστουγέννων να μιλήσει κατ’ ευθείαν μέσα στα τρίσβαθα της ψυχής μας, για να κάνει ένα γενικό προσκλητήριο στις αδρανούσες δυνάμεις, που τόσο πολύ αφήσαμε όλοι μας να υπνώσουν μέσα μας. Να τις συνεγείρει και να τις θέσει στις προφυλακές τού υψίστου χρέους, το οποίο σαν χριστιανοί και ως άνθρωποι οφείλουμε όλοι μας απέναντι της κοινωνίας και του εαυτού μας. Αν σήμερα ποικίλη κακοδαιμονία μαστιγώνει τις στιγμές του βίου μας ως ατόμων, ως κοινωνιών, ως εθνών τούτο οφείλεται αποκλειστικά στο ότι απεμπολίσαμε όλοι τις ύψιστες ηθικές αρχές της πίστεώς μας, που με τόση ενάργεια τονίζει η αγία και μεγάλη εορτή. Και αν θέλουμε να ζήσουμε καλύτερες ημέρες, αν δεν επιθυμούμε να ταφούμε κάτω από τα ερείπια ενός πολιτισμού, για τον οποίο τόσο επαίρεται ο άνθρωπος των καιρών μας, και να δούμε να καταρρέουν όλες μας οι ελπίδες, δεν έχουμε να κάνουμε τίποτε άλλο παρά να υποδεχθούμε τη Γέννηση του Κυρίου, με καρδιά έτοιμη να δεχθεί για μια ακόμη φορά το διπλό μήνυμα της Φάτνης. Η αγάπη και η ειρήνη όταν γίνουν μόνιμοι σύντροφοι της ζωής μας και όταν τους παραχωρήσουμε θέση στην καρδιά μας, τότε και τη ζωή μας θα κατευθύνουν, και την ευρύτερη οικογένειά μας, την κοινωνία, θα οδηγήσουν στο εύδιο λιμένα που «εκ βαθέων» ποθεί ο καθένας μας.

Πηγή: Ο Θεός στη γη μας, Χρυσοπηγή 2007